Ogar polski

Ogar polski jest jedną z ras psów gończych. Jest to pies myśliwski.

Pochodzenie nazwy tej rasy do końca nie jest jasne, samą rasę natomiast jak rasy wszystkich gończych europejskich wywodzi się od psów św.Huberta. Najprawdopodnobniej dochodziło do krzyżowania tej rasy z miejscowymi rasami gończymi. Z dużym prawdopodobieństwem mają one domieszkę krwi gończych z Półwyspu Apenińskiego, a w wieku XVIII skrzyżowano je z foxhoundami.

Wzmianki pierwsze o ogarach w polskiej literaturze znajdują się w poemacie Tomasza Bielawskiego „Myśliwiec” napisanym w roku 1595. Również Mikołaj Rej w „Żywocie człowieka poczciwego”(1568) opisuje te psy. W roku 1608  ukazał się pierwszy naukowy traktat poświęcony ogarom „O psach gończych i myślistwie z nimi” hrabiego Jana Ostroroga, wydany w pełnej formie w 1618 roku podtytułem „ Myślistwo z ogary”. Przez wieki ogar polski był cenionym towarzyszem myśliwych. Na podstawie wielu zachowanych materiałów wysnuć można przypuszczenia, że to właśnie psy w tym typie znane były już od XIV wieku i aż do XVIII dokładnie ogary były bardzo popularne na terenach Polski. Zawirowania w historii, a co za tym idzie zubożenie szlachty doprowadziły nieomal do całkowitego wyginięcia tej rasy. W wyniku licznych krzyżówek z wieloma innymi rasami oraz braku planowej hodowli niemalże w ogóle nie było ogarów czystej krwi.

Pracę nad rekonstrukcją tej rasy rozpoczął w roku 1959 Piotr Kartawik. Sprowadził z terenów Litwy trzy psy: BURZANA, ZORKĘ oraz CZITĘ zakładając hodowlę „ Z Kresów”. W roku 1964 Jerzy Dylewski opracował wzorzec tej rasy, który 15 listopada 1966 roku zarejestrowany został w FCI pod numerem 52. Pod koniec lat 60. tragiczna śmierć Piotra Kartawika pracę hodowlaną jego przerwała.